Syriers ?

Internationaal gaat de aandacht op dit ogenblik vooral naar oorlogsvluchtelingen uit Syrië die het Europese vasteland overspoelen.

We kunnen in de media volgen dat hun (eventuele) traject tot in Gent niet over rozen loopt. Ook zij die ons land al bereikten zijn nog niet hier aanbeland. Zij moeten zich eerst in Brussel aanmelden omdat ze enkel via die weg effectief het statuut van erkend vluchteling kunnen krijgen. Van daaruit wordt hen een voorlopig verblijf toegewezen. Maar ook dat is zelden hun eindbestemming. Zoals we kunnen merken aan de asielzoekers die in de Reno in Gent terechtkwamen en daaruit na enkele maanden weer moesten verhuizen.

Maar zelfs nadat de overheid beslist heeft, is het traject niet voorbij. Anderen krijgen wel asiel, maar moeten dan nog op zoek naar een woonplaats, werk, ziekteverzekering, …. Een volwaardig leven als burger opbouwen is in België geen simpel spelletje. Bovendien krijgen velen zelfs geen asiel.  Omdat zij ook al in een ander land geregistreerd werden; omdat ze niet kunnen bewijzen waar ze vandaan komen; omdat ze niet permanent op de plaats bleven die ze in België kregen toegewezen; … De overheid is creatief in het vinden van redenen om asielzoekers niet te aanvaarden.

De mensen die bij ons terechtkomen, zijn die mensen die al vele watertjes doorzwommen hebben en niet meer weten waar naartoe. Naarmate de eerste “vloedgolf” bootvluchtelingen verder in het verleden ligt, hoe meer Syriërs onze richting zullen uitkomen.